Rozdział 3

 Zapukałam do domu Peety. Otworzył mi (na szczęście) jego ojciec.
-Zastałam Peetę?- spytałam starając się utrzymać w miarę radosną twarz
-Tak jest na górze.Proszę wejdź...- odpowiedział
Gdy byłam już w połowie schodów jego ojciec zwrócił się do mnie niemal błagalnym  tonem:
-Katniss ... proszę , nie błagam Cię! Porozmawiaj z nim o tym co zasz...- nie dokończył bo przerwałam mu
- Tak , ja wiem po to tu przyszłam.-oznajmiłam
Uśmiechnął się do mnie a ja odwzajemniłam gest.
Zapukałam do drzwi pokoju Peety ale nie usłyszałam odpowiedzi . Pewnie gdyby nie to co zaszło na arenie , ta udawana miłość... co by było wtedy. Stałam pod jego drzwiami jeszcze kilka minut i rozmyślałam o tym co by było gdyby nie wylosowali Prim tylko kogoś innego ja nie trafiłabym na arenę ... wtedy Peeta mógłby już nie żyć .. a gdyby. -Dobra ogarnij się i wchodź - szepnęłam sama do siebie
Weszłam do jego pokoju rzuciłam krótkie "hej"a w zamian usłyszałam jak ryczy
-Wyjdź stąd
Na początku miałam się wycofać ale nie zrobiłam tego
- Nie nie zrobię tego , nie zrobię tego dopóki nie uzyskam wyjaśnień - krzyknęłam ale pod koniec ściszyłam ton
-Chcesz wiedzieć, chcesz wyjaśnień ? - dopytuje się a ja kiwam twierdząco głową - Naprawdę nie wiesz nie rozumiesz ? Tu , tu wcale nie chodzi o to , że mnie nie kochasz , albo , że nie będziesz kochała .. bo KAŻDY z 12 dystryktu dobrze wie jak bardzo podoba Ci się ten calutki Gale- ły napływają mi do oczu z resztą tak samo jak i jemu - Chodzi o to , że skłamałaś , robiłaś nadzieję całowałaś się przytulałaś NAWET wtedy gdy nie byliśmy na wizji ! Z resztą to już minęło . Chciałaś wyjaśnień masz wyjaśnienia teraz to już nie ważne ... - wtedy mnie zamurowało
-Jak śmiesz powiedzieć , że to jest nie ważne! Faktycznie grałam trochę... - przerwał mi
-Nie Katniss nie trochę ty cały czas grałaś...
-Gdybym cały czas grała nie ratowałabym Ci tyłka na arenie . Ja nie potafię Ci teraz powiedzieć czy , czy coś do ciebie czuję bo sama tego nie wiem mam uczuciowy mętlik w głowie. - prawie krzyczałam
-Dobra wiesz mniejsza z tym bo to co do Ciebie czuję jest już NICZYM ty jesteś NIKIM- ostatnie słowa podkreślił bardzo wyraźnie
Przez kilka kolejnych sekund wpatrywaliśmy się na siebie ze łzami w oczach , jednak ja nie wytrzymałam wybiegłam rzucając do niego ciche "jak mogłeś". Biegłam przez las myśląc wciąż o tym co powiedział , że to co do mnie czuł jest niczym , że ja jestem nikim. Kiedy o tym nie myślałam bolała mnie głowa a kiedy o tym  myślałam , płakałam. Dopadł mnie okropny ból głowy . Nie wiedziałam gdzie idę , w pewnym momencie straciłam orientację . Ból głowy , głód , pragnienie były zbyt silne do dalszej wędrówki. Opadłam na ziemię zmęczona . Ostatnie chwile przytomności wykorzystałam żeby pomyśleć czy kto w ogóle mnie szuka , czy zauważyli , że mnie nie ma czy to już koniec .... Nie zdążyłam dokończył bo straciłam kontakt z rzeczywistością. Zemdlałam , a może umarłam...
___________________________________________________________
Heheszki :> Mam nadzieję, że wam się spodoba i liczę na komy ;P
pzdr. Kattie B.